اين بزرگوار و فرزند عاليقدرش ، مشكلات و متشابهات قرآن را با ارشاد و راهنمائى و توضيحات لازم ، در عصر خود و ديگر اعصار باز گشوده اند كه ما محض تبرك وتيمن و ارائهء رهنمود به بازگوئى چند مورد كوتاه و مختصر ، بسنده مى كنيم طالبان تفصيل را ، به كتابهاى مفصل تفسيرى وفقه مبسوط واستدلالى اماميه إرجاع مى دهيم كه سرشار از رهنمودها و ارشادات تفسيرى اين پيشواى معصوم ( عليه السلام ) و امام صادق ( عليه السلام ) مى باشد . اينك نمونه‌هايى از آن اقيانوس بى كران تفسير امام ( عليه السلام ) : 1 . اميد بخش ترين آيه : قال حرب بن شريح : سمعت ابا محمد بن على 7 يقول : " انكم معشر اهل العراق تقولون أرجى آية في القرآن * ( يا عبادى الذين اسرفوا على انفسهم لاتقنطوا من روح الله ، ان الله يغفر الذنوب جميعا ) * وإنا اهل البيت ، نقول : " ارجى آية في كتاب الله " * ( ولسوف يعطيك ربك فترضى ) * . ( 1 ) حرب بن شريح گويد : كه از امام ابوجعفر محمد باقر ( عليه السلام ) شنيدم كه مى فرمود : اى گروه مردم عراق ! شما معتقد هستيد كه اميد بخش ترين آيه در قرآن مجيد ، آيهء غفران است جائى كه مى فرمايد : " اى بندگان من كه به خود اسراف ورزيده ايد از روح پروردگار نااميد نگرديد كه خداوند تمام گناهان را مى بخشد " . ولى ما اهل بيت معتقديم كه اميدبخش ترين آيه در قرآن مجيد آيه اى است كه خطاب به پيامبر اسلام مى فرمايد : " به زودى خداوند آنچنان به تو عطا و بخشش خواهد داشت كه خود راضى و خشنود گردى " . يقينا رضايت و خشنودى پيامبر اسلام ، كه خود معيار حق و باطل و شاخص احكام وطاعات و معاصى است از عفو و بخشش بيكران الهى حكايتها خواهد داشت . 2 . عفو و مغفرت : قال الله الحكيم : * ( ليشهدوا منافع لهم ) * قال محمد بن على الباقر ( عليه السلام ) : ليشهدوا العفو

--> 1 . سوره الضحى ، آيه 5 .